Z kolei narożnik to mebel, który dominuje w przestrzeni. Wyobraź sobie wymiary: 250 na 150 centymetrów – w małym salonie potrafi zjeść całą wolną podłogę. Ale ma coś, czego kanapa nie da – możliwość rozłożenia się w poprzek, leżenia z nogami na podnóżku i oglądania filmów. Problemem jest jednak brak miejsca na spanie dla gości – większość narożników ma funkcję spania tylko w jednej części, a druga pozostaje nieruchoma. Jeśli planujesz, że co weekend będzie u ciebie nocował kuzyn, musisz szukać modelu z pełnym rozkładaniem, co podnosi cenę i wagę mebla. Dodatkowo, narożnik z tapicerką welurową wygląda luksusowo, ale przyciąga kurz i sierść – w mieszkaniu z kotem to istna katastrofa.

Gdy już wiedziałam, że nasz taras ma być przede wszystkim miejscem do wypoczynku, zaczęłam myśleć o meblach. I tu pojawił się pierwszy poważny problem. Mamy tylko dwanaście metrów kwadratowych, a ja marzyłam o dużym narożniku, na którym moglibyśmy się położyć we dwoje. Rozwiązanie przyszło samo, gdy przypadkiem weszłam na stronę z meblami modułowymi. Zamiast jednego wielkiego zestawu kupiłam dwa osobne fotele z funkcją leżania i mały stolik, który mogę przesuwać. Każdy fotel ma 16 cm materac piankowy na stelazu listwowym, co sprawia, że siedzi się na nich jak na chmurze. Gdy przychodzą goście, rozstawiamy je jako dodatkowe miejsca do siedzenia.

Kiedy wprowadzałam się do swojego pierwszego mieszkania, myślałam, że zasłony i firany to tylko kwestia estetyki. Szybko się przekonałam, że to one decydują o klimacie całego wnętrza. W małym pokoju, gdzie każdy centymetr ma znaczenie, źle dobrane tkaniny potrafią przytłoczyć i optycznie zmniejszyć przestrzeń. Pamiętam, jak moja sąsiadka powiesiła ciężkie, granatowe zasłony w kawalerce i nagle pokój zaczął przypominać jaskinię. Z kolei zbyt cienkie firany sprawiają, że czujesz się jak w akwarium, zwłaszcza gdy blok stoi naprzeciwko innego bloku. Dlatego od lat testuję różne rozwiązania i doszłam do wniosku, że kluczem jest balans między światłem a prywatnością.

Stoisz przed ścianą w salonie, która ma ledwie trzy metry, i myślisz: narożnik czy kanapa? Ja też przez to przechodziłam, gdy urządzałam swoje pierwsze mieszkanie – trzydzieści metrów, salon połączony z kuchnią, a w głowie wizja wygodnego miejsca do siedzenia. Kanapa wydawała się bezpieczniejsza, bo mniej miejsca, ale narożnik kusił obietnicą, że zmieści się na nim cała rodzina i pies. Prawda jest taka, że wybór między nimi to nie tylko kwestia preferencji estetycznych, ale konkretnych potrzeb i metrażu. Gdy masz małe wnętrze, każdy centymetr ma znaczenie, a zła decyzja potrafi zamienić salon w magazyn mebli.

Kiedy już mieliśmy bazę, przyszła pora na wybór tkanin. Tu popełniłam błąd numer jeden. Kupiłam pierwsze lepsze poduchy z poliestru, myśląc, że będą łatwe w czyszczeniu. Po dwóch tygodniach deszczu wyglądały jak gąbki. Teraz stawiam wyłącznie na tkaniny odporne na UV i wodę, najlepiej z certyfikatem outdoor. Jeśli chodzi o tapicerkę mebli stojących w zadaszonej części, postawiłam na tapicerke welurowa w kolorze butelkowej zieleni. Jest niesamowicie miękka i nadaje tarasowi elegancki, salonowy charakter. Trzeba tylko pamiętać, żeby na zimę chować ją do środka.

Kolejna rzecz, o której mało kto mówi – przechowywanie. W kanapie z funkcją spania często znajdziesz pojemnik na pościel, który jest płytki i mieści tylko koc i dwie poduszki. W narożniku, zwłaszcza tym z mechanizmem DL, pojemnik na pościel jest głębszy i dłuższy – zmieścisz tam kołdry, zapasowe prześcieradła i letnie ubrania. Dla kogoś, kto mieszka w bloku z małą szafą, to ogromny plus. Ale tu pojawia się problem – dostęp do pojemnika wymaga uniesienia siedziska, co przy większym narożniku jest uciążliwe, szczególnie jeśli masz słabe ręce lub mebel stoi przy ścianie. Z kanapą jest łatwiej – podnosisz siedzisko i masz wszystko pod ręką.

Kluczowym elementem okazała się jednak kwestia przechowywania. Na tarasie zawsze brakuje miejsca na poduszki, koce, a czasem nawet na posciel, gdy ktoś zostaje na noc. Rozwiązanie znalazłam w meblu, który początkowo wydawał mi się zwykłą skrzynią. To lozko z pojemnikiem na posciel, które jednocześnie służy jako siedzisko. W ciągu dnia jest wygodną ławką, a wieczorem rozkładam je i mam dodatkowe miejsce do spania. Pod spodem mieszczą się wszystkie tekstylia, które wcześniej walały się po kątach. Taki mebel to prawdziwy game changer dla małych tarasów.

Ostatnim akcentem są dodatki, które nadają tarasowi osobisty charakter. U mnie to ręcznie robiona ceramika z lokalnego targu, lniane serwetki i kilka poduszek w różnych odcieniach beżu. Nie przepadam za przesadą, bo w małej przestrzeni łatwo o chaos. Każdy przedmiot ma swoje miejsce i funkcję. Gdy przychodzą goście, wystarczy dosunąć kilka poduszek i rozłożyć kanape z funkcja spania, którą mamy w salonie, a taras zamienia się w dodatkowy pokój gościnny. Taka elastyczność to prawdziwy luksus w mieszkaniu w bloku.